Montijev Čardaš je u originalu napisan za violinu i klavir, ali vam ovde predstavljam dva tri malo drugačija izvođenja:

Prvo je izvođenje poznatog violiniste Maksima Vengerova, sa kontrabas ansamblom „Bassiona Amorosa“. Virtuoz na kontrabasu je čuveni kontrabasista Roman Patkolo. (obratite pažnju na dirigenta )

Click here to view the embedded video.

Drugi video prikazuje jednog od vrhunskih trombonista - Kristijana Lindberga, koji se nadmudruje sa svojim korepetitorom

Click here to view the embedded video.

Moram da pomenem još jednog neverovatnog solistu iz Norveške – Badzvika (Øystein Baadsvik – na žalost, ne znam kako se izgovara njegovo ime), koji svira Montijev Čardaš na tubi!!!

Click here to view the embedded video.

Od 1911. godine nastupa kao dirigent sa baletskom trupom Sergeja Djagiljeva. Sa njima premijerno izvodi balete „Petruška“ i „Posvećenje proleća“ Igora Stravinskog, Debisijeve „Igre“ i Ravelov „Dafne i Kloi“. Veliki uspeh ovih premijera ukazao je na put kojim će njegova karijera dalje ići – do kraja života bio je cenjen po svojim izvođenjima ruske i francuske muzike.

Od 1916. godine živi u Americi, a 1946. dobija i američko državljanstvo. Radio je kao glavni dirigent Metropoliten Opere u Njujorku, Bostonskog Simfonijskog Orkestra, Simfonijskog Orkestra San Franciska, kao i Londonskog Simfonijskog Orkestra. Osnovao je Pariski Simfonijski Orkestar 1929. godine, sa kojim je i radio narednih 6 godina. Osnovao je i svoju školu u Americi – „The Pierre Monteux School“ – za dirigente i orkestarske muzičare. Neki od najslavnijih dirigenata bili su njegovi učenici: Lorin Mazel, Nevil Mariner, Andre Previn, Verner Torkanovski i David Zinman. Mladog Previna savetovao je: „Kada orkestar dobro svira, dirigent ne treba da se meša“. Bio je jedan od retkih dirigenata koji se mogao pohvaliti činjenicom da su ga voleli i poštovali svi orkestri sa kojima je radio…